Ο Λεωνίδας πάλι χαμένος στις σκέψεις του, παρατηρούσε τις άδειες θέσεις του λεωφορείου. Κι όμως δεν ήταν άδειες οι θέσεις, τα άψυχα βρομισμένα καθίσματα, φθαρμένα, παραδομένα σαν άλλοι Προμηθέες στην αιώνια τιμωρία της φθοράς. Άδειοι είναι οι άνθρωποι, κενοί πλέον…